kerkje

Onze scoutinggroep is opgericht in 1951. De naam van de groep was toen: Dr. Feissengroep. Deze groep startte in het houten Baptistenkerkje aan de Wattstraat onder leiding van Hopman Tulp.

 

Groepsfoto 50 60 web

In november 1959 werd begonnen met de bouw van een blokhut in het bos aan de Mispelhoefstraat in Acht.

De opening geschiedde op spectaculaire wijze: twee parachutes met daaraan de sleutels werden afgeworpen.
Blokhut "Boeaja" was een feit. "Boeaja" is een inheemse naam van een kaaiman in de oostelijke archipel.

In 1966 veranderde de naam van de groep in "Dokter Albert Schweitzergroep".

 WAL4724b

In de jaren tachtig werd de blokhut verbouwd, met het huidige onderkomen als resultaat.
Na ongeveer 10 jaar van onzekerheid of we op de huidige lokatie mogen blijven is er anno 2016 duidelijkheid. We kunnen onze activiteiten bij onze blokhut voortzetten.
Er wordt momenteel bekeken op welke punten e.e.a. aangepast (verbouwd) kan worden.

Onze groep bestaat uit zo'n 70 enthousiaste jeugdleden verdeeld over de diverse speltakken.


Vlag van het voormalige dorp Acht in Eindhoven (vlag gemaakt in 2003 toen Acht 700 jaar bestond). Deze vlag geeft uitdrukking aan de gemeenschapszin van de Achtse bevolking. De kleuren van de groepsdas van Scouting Dr. Albert Schweitzer Acht geven de verbondenheid aan tussen onze groep en ons kerkdorp Acht.
albert schweitzer compo

 We zijn trots op Acht en dat we deze kleuren mogen dragen op onze Scoutfit.

Albert Schweitzer was een ziekelijk kind, wat men aan de sterke, gezonde man van later niet zou afzien. Hij was ook, en dat is nog vreemder, laat met lezen en schrijven, en hij leerde slecht. Daarom dwong hij zichzelf, toen hij opgroeide, om juist die onderwerpen te leren beheersen, die moeilijk voor hem waren, zoals Hebreeuws. Op muzikaal vlak was hij wel zeer begaafd. Toen hij 7 was, had hij reeds een psalm gecomponeerd. Een groot deel van zijn leven heeft Albert Schweitzer doorgebracht in Afrika. Na voltooiing van zijn medische studie in 1913, vertrok hij met zijn echtgenote naar Lambaréné in Gabon om daar een ziekenhuis te bouwen, in de buurt van een sinds 1872 bestaande zendingspost van het Amerikaanse Presbyteriaanse Zendingsgenootschap. Daar heeft hij duizenden mensen behandeld en geopereerd. Er was voorheen in die regio nog geen arts voorhanden en jarenlang was Schweitzer de enige in het hele ziekenhuis.

Eerste Wereldoorlog In 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit en omdat hij Duitser was op Frans territorium werd hij officieel krijgsgevangen verklaard. Na een aantal maanden huisarrest mocht hij, omdat de mensen nu van medische zorg verstoken waren, zijn werk in het ziekenhuis hervatten. In 1917 werden hij en zijn vrouw alsnog als krijgsgevangenen geïnterneerd in Frankrijk, aanvankelijk in een klooster in Garaison en later, in 1918, in St. Remy in de Provence, eveneens in een oud klooster met ziekenhuis, waar destijds Vincent van Gogh een tijdlang opgenomen is geweest. Schweitzer nam al zijn gedwongen rustperioden te baat om verder te werken aan onder andere zijn boek "Cultuur en Ethiek". Hij zag deze a.schweitzer bronswereldoorlog als een teken van verval van de toenmalige beschaving, als een bewijs van zijn overtuiging dat een onverschillige, onnadenkende mensheid geregeerd wordt door de strijd om kennis en macht ten koste van anderen, en daarmee steeds meer schuld op zich laadt. Hij trachtte begrippen als 'liefde', 'toewijding', 'medelijden', 'deelgenootschap' en 'solidariteit' weer op de agenda krijgen, om de mensheid te stimuleren tot leven op een hoger plan.

Na de oorlog Na het einde van de oorlog, in 1918, kreeg hij een baan als medisch assistent in het Burgerziekenhuis in Straatsburg. Daarnaast hervatte Schweitzer zijn oude baan als hulpprediker in de St. Nicolaikerk. In 1923 voltooide hij het boek "Cultuur en Ethiek". Reeds in 1919 werd hij door Nathan Söderblom uitgenodigd om na Pasen in 1920 op de Universiteit van Uppsala te komen spreken over cultuur en ethiek. Hij had er groot succes mee en vele spreekbeurten in heel Europa volgden. Zijn spreekbeurten en ook orgelconcerten dienden overigens niet alleen voor het verbreiden van zijn gedachtegoed, maar ook om de nodige geldelijke middelen bijeen te brengen voor het werk in Lambaréné. Zijn eigen spaarpot had hij voor dat doel al ruimschoots aangesproken. In 1924 keerden Schweitzer en zijn vrouw naar Lambaréné terug. Daar moest hij allereerst het intussen vervallen ziekenhuis weer opknappen, waarna hij zijn medische werk hervatte. Na enige tijd kreeg hij hulp van andere artsen en kon hij naar Europa gaan wanneer hij werd uitgenodigd voor spreekbeurten of orgelconcerten. Geleidelijk kreeg zijn werk overal grote bekendheid en ook erkenning. Behalve zijn filosofische denken sprak vooral zijn werk in Afrika wereldwijd tot de verbeelding. Van 1939 tot 1948 werd hij door de oorlogssituatie in Europa gedwongen in Lambaréné te blijven. Vanaf 1948, drie jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, kon hij weer vrij reizen, spreken en concerten geven, niet alleen in Europa, maar ook in de Verenigde Staten. Afgewisseld met zijn werk in Lambaréné is hij dit, voor zover zijn gezondheid het toeliet, blijven doen tot zijn dood in 1965. Hij kreeg in 1952 de Nobelprijs voor de Vrede en werd in 1954 opgenomen in de exclusieve Duitse Orde "Pour le Mérite". De laatste tweedecennia van zijn leven sprak hij zijn bezorgdheid uit over de wapenwedloop in de wereld en het gevaar van een atoomoorlog.

Hij stierf op 4 september 1965 in Lambaréné, 90 jaar oud. In Deventer bij de Brink is in 1975 een bronzen standbeeld van Schweitzer onthuld van Pieter de Monchy.

 

facebook logo

<--Openbare             
       Niet openbaar-->

facebook logo
Geen evenementen
December 2017
M D W D V Z Z
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31